Ostatni rycerz - Margit Sandemo

Ta część sagi jest dla mnie o ważna, gdyż pamiętam jak czytałam ją mając naście lat. Wspomnienie pozostało trwałe. Podobnie jak za pierwszym razem, przeżyłam tę historię równie mocno, a dotyczy ona Mariny, córki księżnej Hildegardy. Obie postacie zostały wprowadzone po raz pierwszy i od razu losy ich splotły się z Trsistanem, którego też pani Sandemo jakby unikała dotychczas w kolejnych tomach. Dla przypomnienia jest on dzieckiem nieżyjących już Jessic'i Cross i Tancreda Paladina
Poza traumatycznymi zdarzeniami dotykającymi dziewczynki jest jeszcze jeden wątek, który odnosi się do tajemniczego i bardzo groźnego zgromadzenia Ludzi z Bagien. Dla mnie zakon ten okazał się wątkiem pobocznym w porównaniu z opisem krzywdy dziecka i konieczności życia z urazem.
Zupełnie jak parę lat temu, tak i teraz ciężko mi było przeczytać ten tom i spokojnie zacząć kolejny...

Margit Sandemo

Opis z tylnej strony książki:
Tom czternasty serii <<SAGA O LUDZIACH LODU>> - potomkach Tengela Złego, który zawarł pakt z diabłem...
Tristan Paladin, najwrażliwszy z Ludzi Lodu, był człowiekiem głęboko nieszczęśliwym. Jego życie nie miało, dopóki nie spotkał Hildegardy, poniewieranej i upokarzanej przez męża, cierpiącej na śmiertelną chorobę.
Tristan, obdarzony rycerskim charakterem, zapragnął pomóc nieszczęśliwej kobiecie. Zetknął się z groźnym zakonem, składającym w ofierze ludzi i pragnących obalić króla...

Ślady szatana - Margit Sandemo

Z odległych krain zaczynają nieść się pogłoski o szatanie, którego ślady zdają się kierować na południe. Gdy wieści docierają do Ludzi Lodu, zaczynają się oni niepokoić, gdyż jest oczywistym, iż w każdej plotce jest ziarno prawdy. Z zasłyszanych informacji wynika, że istota wzbudzająca takie przerażenie ma nienaturalne szerokie ramiona. Rodzina ze Szwecji również nie zamierza już dłużej siedzieć z założonymi rękami i postanawia dołączyć do bliskich w Norwegii, gdzie jak przeczuwają są potrzebni lub nawet niezbędni.

Gorączka - Margit Sandemo

Villemo pełna żaru i namiętności, której nie miała dotąd okazji dać upustu, cierpi z powodu rozstania z Dominikiem. Nie ułatwia jej niczego nadchodząca wojna miedzy państwami. Również w tym tomie dziewczyna trafia w sam środek problemów.

Zemsta - Margit Sandemo

Villemo obnosiła się z cierpieniem i nie spostrzegła, że jest obserwowana czy, ze przypadki, które ją ostatnio spotykają nie są przypadkami. Dominik jest daleko, ale mimo wszystko dziewczyna chce, aby to właśnie on wiedział, o pojawiających się obawach. W tym czasie Irmelin i Niklas maja się ku sobie,ale ze względu na jego duże obciążenie dziedzictwem nigdy nie dostaną błogosławieństwa rodu.

Zimowa zawierucha - Margit Sandemo

I znów wracam do recenzji Sagi.
Głód, który zagościł w okolicy daje się wszystkim we znaki i pogłębia już i tak złe stosunki między Svartskogenami, a Ludźmi Lodu. W tym czasie członkowie tych rodzin, Eldar i Villemo są niczym Romeo i Julia, zaznaczając, że on od początku broni się przed romansem z panienką z dobrego domu. Dziewczyna natomiast nie zważa, że jej zachowania nie przystają jej stanowi.

Samotny - Margit Sandemo

Are i Liv są najstarszymi potomkami wywodzącymi się z Ludzi Lodu. Dla Arego jest to o tyle bolesne, że marzy by jeszcze przed śmiercią ujrzeć swego wnuka Mikaela, z którym cała rodzina straciła kontakt jak był jeszcze mały. Chłopiec miał sporo szczęścia natrafiając na dobrych ludzi, którzy zajmowali się nim traktując jak swego syna. Niestety z tego powodu (a może tak miało być), Mikael stał się nadmiernie uległy wobec innych.

Córka hycla - Margit Sandemo

W pobliżu Lipowej Alei zostają znalezione ciała czterech kobiet zakopanych w lesie.Rozpoczyna się kolejne śledztwo. Wójt podejrzewa wszystkich naokoło. Oczywiście prawda na temat mordercy jest bardzo zaskakująca.

Zamek duchów - Margit Sandemo

Tancred zostaje wysłany do ciotki Urszuli, by z woli rodziców, uniknął podróży do Niderlandów z dworem. Na początku jest mu bardzo nie w smak jechać do apodyktycznej kobiety. Na miejscu poznaje uroczą i potrzebującą pomocy Molly, która wciąga go wir wydarzeń.

Dziedzictwo zła - Margit Sandemo

Można powiedzieć, że szósty tom dziejów Ludzi Lodu zaczyna się zapowiedzią nieuniknionej tragedii. Pierwszy rozdział wydaje się zapisany wyłącznie w celu wydania ostatecznego wyroku na Mattiasa, a jednocześnie przy tym czytelnik poznaje prawdziwą, choć skrywaną naturę Kolgrima.

Grzech śmiertelny - Margit Sandemo

Cecylia wraca na dwór w stanie błogosławionym. Zdaje sobie przy tym sprawę z beznadziei swego położenia. Jedynym wyjściem jest jak najszybsze znalezienie męża, który uchroni ja przed szykanami ze strony otoczenia. Bohaterka zdaje sobie sprawę, że czas nie jest w tej sytuacji jej sprzymierzeńcem. Musi działać. Na dworze znajduje się tylko jedna osobą, która jest w stanie jej pomóc, która być może potrzebuje małżeństwa jeszcze bardziej niż Cecylia.

Tęsknota - Margit Sandemo

Tom czwarty jest, moim zdaniem poświęcony Irji. Dziewczynie pochodzącej z wielodzietnej, ubogiej rodziny, która miała to szczęście, że została służącą w Lipowej Alei, ale tak naprawdę traktowano ją tam jak członka rodziny. Bawiła się z dziećmi gospodarzy Sunnivą, Taraldem i Cecylią. Nie potrzeba było wiele jak nieurodziwa Irja zakochała się w swym towarzyszu zabaw. Niestety będzie musiała zmierzyć się z zabójczą konkurencją w postaci olśniewającej córki Sol - Sunnivy. Czy jej się to uda?

Otchłań - Margit Sandemo

Otchłań jest przeznaczona dla historii Sol i jej niespokojnej, wciąż poszukującej natury. Pojawiają się również wątki dotyczące Liv i Daga, ale i tak występują one raczej na marginesie głównego wątku. Pierwszoplanową bohaterką jest bez wątpienia niepokorna dwudziestolatka.

Polowanie na czarownice - Margit Sandemo

Książka zaczyna się niepokojem, który towarzyszy Tengelowi, potomkowi Tengela Złego - protoplasty Rodu Ludzi Lodu. Jego żona - Silje odczuwa tęsknotę za światem, za ludźmi. Nie mija wiele czasu, a nieoczekiwane zdarzenie wymusza na rodzinie udania się za góry.

Zauroczenie - Margit Sandemo

Margit Sandemo jest norweską pisarką, mówiąc w skrócie z trudną przeszłością. Osobiście nie potrafię uwierzyć, że potrafi się kontaktować z duszami. Napisała wiele książek, aczkolwiek ja osobiście cenię ją za "Sagę o ludziach lodu". Innym może być także znana jako autorka "Opowieści Margit Sandemo" lub/i "Sagi o czarnoksiężniku".
Po mojej ostatniej wizycie w bibliotece postanowiłam, że wrócę do książek z tego cyklu ze względu na mój sentyment do Ludzi Lodu. Swego czasu książki te zdarzało mi się czytać, ale niesystematycznie i raczej wybiórczo. Teraz odezwała się we mnie noworoczna siła, która zmusiła mnie - na zgubę moją (czytajcie: mojego czasu) lub waszą - przejść przez całą sagę.
Pani Margit właściwie już po pierwszych kilkudziesięciu stronach mnie zawiodła. Podczas pierwszej lektury nie zauważyłam żadnych zgrzytów. Być może z lekka przesadzam, ale mocno mnie zirytowało czytanie zdania, które trzy strony wcześniej różniło się jedynie kolejnością wyrazów. Może to jedynie wina tłumacza. Dlatego podsumowując nie wejdzie to do mojej oceny. Język, którym napisana jest książka nie nazwałabym ambitnym, ale to tylko pomaga szybko podążać za przygodami bohaterów. Gdy czytałam tą książkę po raz drugi zaczęłam się skupiać nad innymi aspektami, które dopiero po paru latach udało mi się docenić.